رنگ خدا


	و خداوند... هیچ معبودی نیست... جز او همه زنده از اویند و او زنده به ذات خویش همه دست بر قامت او گرفته و عَلَم شده اند همچون مادر، گاهوارِ زمین را تاب می دهد اما خواب را به چشم و دل خویش حرام کرده است و ما... چند روزی عاریت دارش شده ایم، حتی ذره ای از زمین هم به نام مان نیست... آسمان ها و زمین برای اوست... و ما هنوز هم طمع داریم! ما، دل را به شفاعت، دخیل بسته و مشغول گناه گشته ایم... اما... اما چه می دانیم که شفاعت برای غیر نیست! او خود می داند و بس... راستی! ما را که شفاعت کند؟... غیر؟! و او می داند همه چیز را... و می شناسد همه کس را... سر به غرور بالا گرفته ایم و سینه به مستی چاک زده ایم که بگوییم می دانیم و می فهمیم و همه چیز در احاطه ماست... اما... همان ها که لااقل ذره ای حقیقت را فهمیده اند، ذکر نمی دانم به تسبیح می کشند... و این چند قطره نیز از دریای محبت علم نامتناهی خداست که کرانه ای به خود نمی بیند... آسمان ها و زمین در کُرسی سلطنتش همچون حلقه ایست کوچک در بیابانی بزرگ و بزرگ و... او بلند مرتبه است و بی انتها... و همیشه راست می گوید، او... با الهام از آیت الکرسی \|+\| نوشته شده توسط محسن در چهارشنبه 1388/04/31 \|